Fietjan kümmt no Huus
| 
Noh dreeunveertig Johr in Amerika kladdert Fietjan in Kiel in de Iesenbohn un sin Hart sleit bit an de Hals. In een halv Stünn is he endli in sin leeve ool Eckernför.
Al ganz hippelig sitt he ant Finster un kannt gorni aftöven, dat se an Gettörp vörbi sind un he sin Eckernför bi Kiekut seehn kann. As se int oolenhöömer Holt sind, höllt he dat ni mehr ut, treckt dat Finster op un hölt de Nääs in de Wind.
Un denn süht he sin Eckernför in helle Sünnschien vör sik. De blaue Bucht mit lütte witte Wellenkronen, de Seilschipps un de witte Strand. Blanke Tronen rönnt em lang de Backen dol un so kümmt he op de Bohnhoff an.
Aver watt is dat? De Güterbohnhoff steiht ni mehr und ok dat oole feine Bohnhofshotel ni. “Ohauaha“, denkt Fietjan, “hier hett sik jo düchtig watt verännert”!
Aver dor komt ok al sin Swesterdochter mit eer Söhn op em to un he ward düchti afknuutscht. Nee, geern hett he dat ni, aver dat is jo wohl so hüüt to Doogs!
Denn fohrt se no Huus in de Jungfernsteg un he mutt eerstmol vun sin Tied in de wiete Welt vertellen.
Dat he de eersten Johrn veel arbeiten müß, anfangs veel Heimweh har un öft hungert hett, bit he denn noh Seattle keem. Dor dreep he denn enn poor Plattdüütsche Lüüd, hett sik dor fastsett un noh een poor Johr een lütte Rökerie opbuut.
Dat weer sin Leven! Aver nu wull he leever watt vun Eckernför hören. Geev dat Baasch un Schulze noch un Marmeloog, kunn man int Gewerkschaftshuus un bi Acke Nulle noch danzen gohn, kunn man int Eichhörnchen un Mauseloch noch een fein Lütt un Lütt drinken un kunn man noch frische Makreeln angeln?
As he hören mutt, dat in Eckernför blos noch een Rökerie rökern deiht, dat hier blos noch twee grote Fischkutter fischt, dat de Holthändler Timm un Jöhnk ni mehr exesteert un fast keen Handwarker mehr in de Ooldstadt to finnen is, dat op de Exer nix mehr los ist, an Hoben keen Fisch mehr versteigert ward un dat de Ringelnatter nu op Land steiht, dor ward Fietjan doch dat Hart recht swöör!
Nu ja, anner Dag will he sik dat allns eerstmol richtig bekieken un seehn, an watt he sik allns besinnen kann.
Anner Morgen, nohdem he sin Tass Koffi drunken un een fein Semmel eeten har, wull he sik eerstmol een beten de Fööt verpetten.
Ach jooo, de Jungfernsteg har sik düchti verännert un lieden much he dat ok hier!
He dacht an dat oole Koppsteenploster, an de Jaucherönnen, de över de Börgersteg in de Rönnsteen leepen und an de groten Holtschuppen........... joo, nu seh dat doch netter ut.
Liekers seh he ok noch de Wäsche mang de Bööm to dröögen hängen un mit een Grienen dach he an de rosa “Schinkenbüddels”!
Nu, langsam güng he Richtung Exer. An manch een Huus kunn he sik noch besinnen, an de Rökerie Hopp, an dat Sünnenhuus, an de Köhlenhändler gegenöver vun de Ostseehalle un an Slachter Sauer.
An Moler Späth un an Clausen sin Fischloden un ganz klor an dat Schloss am Meer! Hier har sik jo recht watt verännert, aver he seh de Göörn hier wie fröher herümtoben..........
Leider kunn he dat lütte Turmhuus ni mehr finnen, aver he entdeckte dat oole Bootshuus vun de Buuschool an de Dang.
Oh, watt har sik dat hier verännert!!! Een feine breede Strand, wo fröher de Nettenplatz weer, geev dat nu een Kinnerspeelplatz, de oolen Holtschuppen weern vun schnuckelige Hüüser ersett worn un een nüe Jachthoben geev dat nu ok!
Dammich, un an de Hoben, de Köhlenhandelsgesellschaft und de Schuppens för de Fischkissen weern weg. De Nettenplatz bi dat Schipperhuus ok un kuum een Fischkutter weer to sehn. Klor, em gefulln de grooten Segelscheep, aver he har sik so op de Kutters freut!
Un noch watt full em op, he har bit nu noch keen Kirl mit een Eckernförder-Mütz sehn un plattdüütsch har ok noch keener snackt.....
Nu, watt Fietjan wieder erlevt, könt ji annermol lesen!